Η πτώση του σώματος που τελικά δεν ήταν UFO (Αγνωστης Ταυτότητας Ιπτάμενο Αντικείμενο), ήταν ένα "πεφταστέρι" και έγινε ορατή από την ΠΓΔΜ (Σκόπια) και την Αλβανία, ενώ καταγράφηκε και από τον πύργο ελέγχου του Αεροδρομίου Μακεδονίας, όπως μετέδωσε η ΕΡΤ3. Δείτε και κατεβάστε φωτογραφίες σε υψηλή ανάλυση του ιπτάμενου αντικειμένου στο τέλος του άρθρου.
Τι είναι το πεφταστέρι
Είναι ταχύ, λαμπερό και όμορφο, αλλά ζει ελάχιστα για το ανθρώπινο μάτι, μερικά δευτερόλεπτα μόνο. Αυτά τα χαρακτηριστικά καθιστούν σπάνια τη θέασή του από τον κόσμο, την καταγραφή ή ακόμη και την παρατήρησή του, γι' αυτό και η επιστημονική κοινότητα δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, κάθε φορά που κάνει την εμφάνισή του στην γήινη ατμόσφαιρα.
Πρόκειται για το «μετέωρο», ή κοινώς πεφταστέρι, έναν μυστήριο ταξιδιώτη του διαστήματος με ρίζες αρχέγονες, από τότε που δημιουργήθηκε το ηλιακό σύστημα, και ιδιότητες που παρέμειναν αναλλοίωτες επί δεκάδες εκατομμύρια χρόνια.
Ένα τέτοιο ουράνιο σώμα, ήσυχα και σχεδόν διακριτικά, διέσχισε τον ουρανό της βόρειας Ελλάδας, περίπου πριν μία εβδομάδα (στις 12-06-2009) και σε ανύποπτο χρόνο (στις 21.30) «συστήθηκε» σε έναν ερασιτέχνη φωτογράφο της Θεσσαλονίκης, που πρόλαβε να διασώσει με τον φακό του μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, ένα κομμάτι από την ιστορία και την λάμψη του.
Ο Γιώργος Ψαθάς, οδοντίατρος στο επάγγελμα, ήταν ο άνθρωπος που βρέθηκε την κατάλληλη στιγμή στην κατάλληλη θέση για να αποτυπώσει με την κάμερά του αυτό το σπάνιο φαινόμενο. Οι φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από την ύπαιθρο του Καλοχωρίου, σε μία τυχαία και συνηθισμένη εξόρμηση ενός ερασιτέχνη φωτογράφου. Ηταν, όμως, συμπτωματικά καθοριστικό ένα απλό βλέμμα προς τον ουρανό. Οι τροχιές των δύο ταξιδιωτών συναντήθηκαν για λίγο και μετά έσβησαν, αφήνοντας πίσω τους την εμπειρία του μυστηρίου.
Το «φαινόμενο της βολίδας», η λάμψη που άφησε πίσω του ο «μοναχικός» επισκέπτης του διαστήματος στη γήινη ατμόσφαιρα, διήρκεσε μόλις δεκατρία δευτερόλεπτα και αποτυπώθηκε σε ισάριθμες φωτογραφίες.
«Ηταν εντυπωσιακή η πτώση του προς τη Γη. Μπορούσες να διακρίνεις το λαμπρό άσπρο χρώμα της κεφαλής του και την κοκκινοκίτρινη ουρά του. Από την ανάλυση των φωτογραφιών φάνηκε ότι περίπου στο μέσον της πορείας του αρχίζει να διασπάται σε άλλα μικρότερα κομμάτια, που πιθανώς διαλύθηκαν στην ατμόσφαιρα, σαν ένα βεγγαλικό της φύσης» περιέγραψε ο κ. Ψαθάς.
Τα ερωτήματα που δημιουργήθηκαν για την προηγούμενη, αθέατη πορεία του, είναι πολλαπλάσια της βραχύβιας επίσκεψής του. Από πού ήρθε; Πού έπεσε; Πώς και πότε δημιουργήθηκε; Τι μέγεθος είχε και σε τι ύψος περιπλανήθηκε; Προσέκρουσε στο έδαφος και άφησε υπολείμματα; Γιατί το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας είναι τόσο μεγάλο;
Ο ερασιτέχνης φωτογράφος έσπευσε να δείξει τις φωτογραφίες σε αστρονόμους του ΑΠΘ, που επιβεβαίωσαν το φαινόμενο, έστω και με ελάχιστα δεδομένα.
«Πρόκειται για ένα σπάνιο φαινόμενο. Το συγκεκριμένο μετέωρο δεν ανήκει σε κάποια γνωστή οικογένεια διαττόντων αστέρων, ούτε σε κάποιον κομήτη. Είναι ένας αλήτης του διαστήματος», δήλωσε ο καθηγητής Αστρονομίας του Τομέα Αστρονομίας, Αστροφυσικής και Μηχανικής, του τμήματος Φυσικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Γιάννης Σειραδάκης.
Το ουράνιο αυτό σώμα θα μπορούσε να λέγεται μετεωρίτης, εάν κάποιο ίχνος του έπεφτε στο έδαφος της γης, ενδεχόμενο που στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν θεωρείται ιδιαίτερα πιθανό, καθώς από τις φωτογραφίες φαίνεται να σταματάει η λαμπρότητά του ξαφνικά. Εάν κάποιο ίχνος του έχει πέσει στην επιφάνεια της γης, εικάζεται ότι θα βρίσκεται σε αλβανικό έδαφος, όπου άλλωστε έγινε ορατό, σύμφωνα με μαρτυρίες.
Αυτόπτες μάρτυρες που ανέφεραν το περιστατικό σε blogs του Διαδικτύου υπήρξαν και στα Γιάννενα, αλλά κανείς δεν ανέφερε κάποιο κρότο που να συνόδευσε την πορεία του.
«Από τις φωτογραφίες διαπιστώνεται ότι η κατεύθυνση του αντικειμένου ήταν από τα νοτιοανατολικά προς τα βορειοδυτικά, δηλαδή αντίθετα από την κατεύθυνση της Γης. Το γεγονός αυτό ενισχύει την ταχύτητά του, για αυτό και η λαμπρότητά του ήταν μεγάλη. Αν και το μέγεθός του δεν μπορεί να υπολογισθεί, η λαμπρότητά του υπολογίζεται κατά προσέγγιση στο 1/10 αυτής της Σελήνης. Το δε ύψος, στο οποίο έγινε ορατό ήταν κάτω από 10 μοίρες σε σχέση με τον ορίζοντα», σημείωσε ο κ. Σειραδάκης.
Τα πεφταστέρια παρατηρούνται συνήθως σε απόσταση 15.000 - 140.000 χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της Γης. Εάν θέλει κανείς να «παίξει» με τις πιθανότητες θα μπορούσε να πει ότι 1 στα 25 εκατομμύρια θα μπορούσε να είχε συγκρουστεί με ένα αεροσκάφος που θα βρισκόταν στην πορεία του.
Τα σπάνια και μοναχικά μετέωρα
Το μετέωρο μπορεί να προέρχεται από υλικό του σύμπαντος (μικρό πετραδάκι, άμμος ή σκόνη) που μπαίνει στην ατμόσφαιρα της Γης και πέφτοντας αφήνει την τροχιά του.
Η διαφορά του από τους διάττοντες αστέρες είναι ότι οι τελευταίοι προέρχονται από κομήτες, η ουρά των οποίων συναντάται με την τροχιά της Γης. Το υλικό που μπαίνει από τους κομήτες στη γήινη ατμόσφαιρα προκαλεί το φαινόμενο της βροχής των αστεριών που συχνά θαυμάζουμε σε περιόδους ξαστεριάς.
Σύμφωνα με τον κ. Σειραδάκη, το μετέωρο κινείται ανάμεσα στους πλανήτες και το υλικό που φέρει είναι σημαντικό για την επιστήμη της αστρονομίας, καθώς είναι αρχέγονο, από τότε που γεννήθηκε το ηλιακό μας σύστημα, αλλά χωρίς να υποστεί τις αλλαγές που υπέστησαν οι πλανήτες. Ετσι, μπορεί κανείς από τα συστατικά του να συλλέξει δεδομένα για περιόδους εκατομμυρίων χρόνων πριν.
Τα μετέωρα, μπορούν να εντοπιστούν από τα ραντάρ - εξαιτίας των ηλεκτρικών φορτίων που παράγουν κατά την πτώση τους - αλλά όχι από τα τηλεσκόπια, τα οποία είναι πάντα προσανατολισμένα σε συγκεκριμένες παρατηρήσεις μακρινών αποστάσεων. Για αυτό και είναι σπάνια η παρατήρησή τους, ενώ τελικά τα καλύτερα δεδομένα αποτελούν οι φωτογραφίες ή τα βίντεο.
Το σώμα τους είναι πετρώδες ή μεταλλικό και κατά την πτώση τους αναπτύσσουν μεγάλη θερμοκρασία εξαιτίας της τριβής τους με τον ατμοσφαιρικό αέρα. Σε περίπτωση που το σώμα του έχει μεγαλύτερη διάσταση από έναν κόκκο άμμου δημιουργείται το φαινόμενο της «βολίδος» με εξωτερικές πυρακτώσεις και εκρήξεις.
Μεγάλοι μετεωρίτες
Ονομαστός μετεωρίτης στην ιστορία είναι εκείνος που είχε πέσει στη Φρυγία (λατρευόταν με το όνομα Κυβέλη), και τον οποίο μετέφεραν οι Ρωμαίοι στην πρωτεύουσά τους. Ιστορικοί τον περιγράφουν σαν μελανό κωνικό λίθο. Ο Πλούταρχος αναφέρει πτώση μετεωρίτη στη Θράκη το 470 π.Χ. Ο μελανός λίθος της Κάαμπα, ήταν γνωστός πριν από τον 7ο αιώνα και αποτέλεσε ένα από τα ιερότερα κειμήλια της μωαμεθανικής θρησκείας που λατρευόταν στη Μέκκα.
Οι μεγαλύτεροι από τους γνωστούς μετεωρίτες είναι του Βακουβιρίτο του Μεξικού, που ζυγίζει 50 τόνους, και της Δ. Χόμπα στην Αφρική, που έπεσε σε προϊστορική εποχή και ζυγίζει πάνω από 60 τόνους. Δύο σημαντικοί μετεωρίτες έπεσαν στη Σιβηρία το 1908 και το 1947. Η τελευταία μεγάλη πτώση μετεωρίτη, που ζύγιζε περίπου 4 τόνους, σημειώθηκε στην Κίνα το 1967.
Δείτε και κατεβάστε στον υπολογιστή σας τις φωτογραφίες (zoom) με το Ιπτάμενο Αντικείμενο (Πεφταστέρι) της Θεσσαλoνίκης από τα παρακάτω links : 
Πεφταστέρι 1 (73.88 KB) 
Πεφταστέρι 2 (72.96 KB) 
Πεφταστέρι 3 (72.39 KB)
express.gr
Επιστροφή
