ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ: αναγέννηση ζωτικών οργάνων με τη χρήση ζωικών «καλουπιών»

Τον περασμένο Ιανουάριο η επιστημονική κοινότητα και όχι μόνο έμεινε άναυδη μπροστά στην εικόνα μιας μικροσκοπικής καρδιάς αρουραίου η οποία παλλόταν μέσα στο εργαστήριο, σαν να βρισκόταν στον φυσικό της χώρο, εντός δηλαδή του θώρακα. Η καρδιά αυτή έκρυβε μια περίεργη ιστορία: είχε ληφθεί από ένα πειραματόζωο και είχε «ξεπλυθεί» με ισχυρά... απορρυπαντικά- για την ακρίβεια με μια ουσία, το χημικό SDS, που χρησιμοποιείται ευρέως στα σαμπουάν!ώστε να αφαιρεθούν όλα τα κύτταρά της. Οταν έμεινε μόνο ένα απλό λευκό φυσικό «καλούπι», της προστέθηκαν βλαστικά κύτταρα άλλων αρουραίων. Σε οκτώ ημέρες τα κύτταρα αυτά είχαν βρει τον τρόπο να λάβουν τις σωστές θέσεις τους, να δημιουργήσουν τους απαραίτητους ιστούς και να κάνουν την καρδιά να χτυπά ξανά! Το επίτευγμα που δημοσιεύθηκε στην έγκριτη επιθεώρηση «Νature Μedicine» (τόμος 14, σελ. 213) δημιούργησε αίσθηση τόση ώστε η «θετή» μητέρα αυτής της καρδιάς (φυσική της μητέρα παρέμενε πάντα η... φύση), η ειδικός στα βλαστικά κύτταρα δρ Τέιλορ, να μπει πρόσφατα στη λίστα των υποψηφίων του περιοδικού «Τime» για τους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο το 2009. Από την καρδιά στα άλλα όργανα
Εν τω μεταξύ η λίστα αποκυτταροποίησης οργάνων της αμερικανίδας ερευνήτριας μεγάλωσε σημαντικά με απώτερο στόχο να βοηθηθούν μελλοντικά και άλλες ομάδες ασθενών εκτός των καρδιοπαθών. Οπως δήλωσε η ίδια η δρ Τέιλορ στο «Βήμα»,«έχουμε δει ότι η τεχνική που εφαρμόσαμε στην καρδιά φαίνεται να είναι αποτελεσματική σε ό,τι αφορά όλα κυριολεκτικώς τα όργανα. Εχουμε ήδη επιτύχει την αποκυτταροποίηση πολλών οργάνων και ιστών,όπως είναι οι μύες,οι πνεύμονες, οι νεφροί, το ήπαρ, το πάγκρεας, ο εγκέφαλος, το δέρμα και ο σπλήνας.Επρόκειτο κυρίως για όργανα ποντικών αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις μεγάλων συμπαγών οργάνων, όπως η καρδιά, το ήπαρ, οι νεφροί και οι πνεύμονες, χρησιμοποιήθηκαν και όργανα χοίρων».

Σύμφωνα με τη δρα Τέιλορ, η αποκυτταροποίηση, το «ξέπλυμα» δηλαδή οργάνων από τα κύτταρά τους ώστε να παραμείνει ένα γυμνό καλούπι κολλαγόνου- μια πρωτεΐνη που είναι ουδέτερη για το ανοσοποιητικό σύστημα, με αποτέλεσμα να μη συνδέεται με φόβο απόρριψης από τον οργανισμό-, αποτελεί μια σχετικώς εύκολη διαδικασία. Το μεγάλο και δύσκολο ζήτημα είναι η επανακυτταροποίηση των οργάνων, το πώς δηλαδή θα βρεθούν οι κατάλληλοι τρόποι για να «ξαναζωντανέψουν». «Είναι πολύ σημαντικό να δημιουργηθεί ένα λειτουργικό όργανο το οποίο θα φέρει όλες τις απαραίτητες κυτταρικές ομάδες και θα αιματώνεται σωστά ώστε να επιβιώσει. Ιδιαίτερο βάρος εκτός από την καρδιάέχουμε ρίξει στα όργανα για τα οποία υπάρχει μεγάλη ανάγκη μοσχευμάτων σε παγκόσμιο επίπεδο,όπως είναι το ήπαρ,οι νεφροί αλλά και διαφορετικοί ιστοί».

Στο πλαίσιο αυτό η ομάδα από τη Μινεσότα πειραματίζεται με διαφορετικού είδους πολυδύναμα κύτταρα ώστε να επιτύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα επανακυτταροποίησης. Εχει ήδη χρησιμοποιήσει, όπως μας ενημερώνει η επικεφαλής της, εμβρυϊκά βλαστικά κύτταρα καθώς και τα πιο πρόσφατης... κοπής κύτταρα ΙΡS (προκύπτουν από επαναπρογραμματισμό ενηλίκων δερματικών κυττάρων με χρήση γονιδίων ώστε να συμπεριφέρονται ως κύτταρα με τις ιδιότητες των εμβρυϊκών βλαστικών). «Εχουμε τοποθετήσει τέτοιου είδους κύτταρα εντός των φυσικών “εκμαγείων” που προέκυψαν από την αποκυτταροποίηση σε ό,τι αφορούσε νεφρούς,ήπαρ και πνεύμονες. Και σε αυτά τα πειράματα έχουμε κυρίως δουλέψει με όργανα ποντικών αλλά έχουμε και κάποια πρώιμα θετικά αποτελέσματα από πειράματα σε χοίρους»λέει η δρ Τέιλορ, η οποία με ειλικρίνεια συμπληρώνει ότι δεν θέλει να αποκαλύψει περισσότερες λεπτομέρειες καθώς έτσι μπορεί να φέρει στο φως μυστικά της ομάδας της που θα δώσουν τροφή σε άλλες ερευνητικές ομάδες ώστε να κερδίσουν στην κούρσα των επιστημονικών δημοσιεύσεων (βλέπετε, και στον επιστημονικό κόσμο τα κίνητρα των μελετών δεν είναι μόνο... φιλάνθρωπα).

Η διευθύντρια του Κέντρου Καρδιαγγειακής Αποκατάστασης στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα εξηγεί ότι αυτή τη στιγμή τα περισσότερα πειράματα που διεξάγει αφορούν ποντικούς επειδή η όλη διαδικασία είναι ευκολότερη και... φθηνότερη από εκείνη που περιλαμβάνει πειράματα σε μεγαλύτερα ζώα όπως οι χοίροι. «Είναι πιο εύκολη η επανακυτταροποίηση ενός μικρού σε μέγεθος οργάνου,όπως του αρουραίου,τόσο από την πλευρά της διεξαγωγής του πειράματος, αφού απαιτούνται πολύ λιγότερα κύτταρα σε σύγκριση με το όργανο ενός χοίρου, όσο και από την πλευρά του κόστους».

Οι χοίροι σώζουν ανθρώπινες ζωές

center for cardiovascular repair, university of minnesota

Ωστόσο τα πειράματα σε χοίρους είναι άκρως σημαντικά. Για ποιον λόγο; Επειδή οι χοίροι διαθέτουν όργανα με δομή και μέγεθος παρόμοια με τα ανθρώπινα και θα μπορούσαν έτσι να αποτελέσουν με χρήση της νέας τεχνικής «δωρητές» οργάνων για τον άνθρωπο σώζοντας ζωές, σύμφωνα με την ερευνήτρια.«Τα μέχρι στιγμής πειράματα μας έχουν δείξει ότι η “μήτρα”, το “καλούπι” του οργάνου που θα μεταμοσχευθεί στον άνθρωπο,μπορεί να ανήκει σε χοίρο.Ηδη ιστοί χοίρων,όπως καρδιακές βαλβίδες, μεταμοσχεύονται επί έτη με επιτυχία σε ανθρώπους χωρίς προβλήματα.Ενα “πάντρεμα” αποκυτταροποιημένου οργάνου χοίρου με ανθρώπινα κύτταρα του ίδιου του ασθενούς εκτιμώ ότι μπορεί να αποτελέσει μελλοντικά ασφαλή επιλογή για χρήση σε ανθρώπους. Υπάρχει επίσης η επιλογή χρήσης ανθρώπινου οργάνου το οποίο θα είναι το “εκμαγείο” για το μόσχευμα. Είναι όμως γνωστή η έλλειψη ανθρωπίνων οργάνων για μεταμόσχευση».

Υπάρχουν βέβαια επί έτη φόβοι και αμφιβολίες σε ό,τι αφορά τις αποκαλούμενες ξενομεταμοσχεύσεις (μεταμόσχευση οργάνων από ζώα και ειδικότερα από χοίρους σε ανθρώπους). Οι κύριοι φόβοι αφορούν την απόρριψη του μοσχεύματος από το ανοσοποιητικό σύστημα του ανθρώπου αλλά και τη μετάδοση ιών που «πλήττουν» τους χοίρους στον άνθρωπο. Η δρ Τέιλορ υποστηρίζει ότι η δική της μέθοδος υπερπηδά αυτούς τους «σκοπέλους».«Πρέπει βέβαια να αποδείξουμε πέρα από κάθε αμφιβολία ότι τα μοσχεύματα που θα δημιουργηθούν θα είναι απολύτως ασφαλή για τον άνθρωπο. Τα μέχρι στιγμής αποτελέσματά μας οδηγούν πάντως προς αυτή την κατεύθυνση. Τα κυριότερα προβλήματα που προκύπτουν από τις ξενομεταμοσχεύσεις συνδέονται με τα κύτταρα του μοσχεύματος. Από τη στιγμή που η τεχνική μας “απογυμνώνει” το μόσχευμα από όλα τα κύτταρά του αφήνοντας μόνο ένα εκμαγείο από κολλαγόνο, πιστεύουμε ότι θα είναι ασφαλής».

Ως σήμερα οι μικροσκοπικές καρδιές της δρος Τέιλορ και της ομάδας της οι οποίες «ξαναγεννήθηκαν» στο εργαστήριο έχουν επανατοποθετηθεί μέσα στον οργανισμό αρουραίων ώστε να φανεί το πώς λειτουργούν. Ωστόσο δεν έχει γίνει επανατοποθέτησή τους στη θέση της καρδιάς αλλά μέσα στην κοιλιακή χώρα των ζώων.«Τοποθετήσαμε τις καρδιές εντός της κοιλιάς καθώς σε αυτή τη φάση των πειραμάτων επιθυμούσαμε να ελέγξουμε αν πράγματι τα όργανα που δημιουργήσαμε ήταν βιώσιμα,αν διέθεταν τα χαρακτηριστικά που θα τους επέτρεπαν να είναι λειτουργικά. Το επόμενο βήμα είναι να γίνει ουσιαστικώς μεταμόσχευση καρδιάς στα ζώα, ωστόσο πρόκειται για μια διαδικασία δύσκολη σε έναν οργανισμό τόσο μικρό όπως ο αρουραίος, η οποία απαιτεί ιδιαίτερη δεξιότητα αλλά και πολύ μικρά εργαλεία. Πλησιάζουμε πάντως προς το στόχο με σταθερά βήματα».

Σε πέντε χρόνια η πρώτη μεταμόσχευση

center for cardiovascular repair, university of minnesota Αφού αφαιρεθούν όλα τα κύτταρα από την καρδιά του αρουραίου ξεκινά η διαδικασία της επανακυτταροποίησης του οργάνου, δηλαδή της αναγέννησής του. Στη φωτογραφία, απαθανατίζεται η στιγμή της έγχυσης βλαστικών κυττάρων νεογέννητων αρουραίων στο όργανο. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης των ειδικών από το Μίσιγκαν, οκτώ ημέρες είναι αρκετές ώστε το νεκρό όργανο να αρχίσει να πάλλεται ξανά σαν κανονική καρδιά!

Τα βήματα αυτά, σύμφωνα με την ερευνήτρια, ελπίζεται ότι θα οδηγήσουν στην πρώτη μεταμόσχευση επανακυτταροποιημένου οργάνου σε άνθρωπο μέσα σε μια πενταετία. «Δεν ξέρω αν θα πρόκειται σίγουρα για καρδιά. Είναι πιθανόν να δούμε την πρώτη μεταμόσχευση επανακυτταροποιημένου οργάνου να αφορά το ήπαρ, τους νεφρούς ή τους πνεύμονες.Σε περιπτώσεις όπως αυτή του ήπατος είναι σημαντικό ότι δεν χρειάζεται να δημιουργηθεί ολόκληρο το όργανο λόγω της μεγάλης ικανότητας αναγέννησης που διαθέτει.Ενας λοβός είναι αρκετός.Πάντως και οι νεφροί ή οι πνεύμονες αποτελούν στόχους των ειδικών καθώς πρόκειται για όργανα η ανεπάρκεια των οποίων συνδέεται με πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας, Κλάουντια Καστίγιοτμήμα της τραχείας της που είχε καταστραφεί εξαιτίας φυματίωσης. Ελαβαν το όργανο πτωματικού δότη και του προσέθεσαν βλαστικά κύτταρα του μυελού των οστών της ασθενούς. Οταν το όργανο ήταν έτοιμο, το μεταμόσχευσαν στο σημείο που παρουσίαζε πρόβλημα. Σήμερα η 30χρονη μητέρα δύο παιδιών έχει σταματήσει να λαμβάνει φάρμακα και έχει επιστρέψει στην εργασία της σύμφωνα με τους θεράποντες ιατρούς της.

Η ιστορία της Καστίγιο αποδεικνύει κατά τη δρα Τέιλορ ότι η τεχνική που και η ίδια εφαρμόζει μπορεί να μετατραπεί σε πραγματικότητα για τους ασθενείς.«Βέβαια η τραχεία αποτελεί μια πολύ απλούστερη περίπτωση οργάνου,δεν έχει τόσο μεγάλο αγγειακό σύστημα. Η πρόκληση για εμάς είναι τώρα,μετά από αυτό το πρώτο βήμα των συναδέλφων, να αποδείξουμε ότι μπορούμε να έχουμε επιτυχία και με τη δημιουργία ενός μεγάλου, συμπαγούς ακόμη και με τον θάνατο.Σε κάθε περίπτωση μέσα σε πέντε χρόνια πιστεύω ότι η τεχνική θα εισέλθει σε φάση κλινικών μελετών».

Η ιδέα της δρος Τέιλορ την οποία πασχίζει να κάνει πραγματικότητα εντός του εργαστηρίου και, όπως όλα δείχνουν, βαδίζει σε καλό δρόμο μπορεί σε κάποιους να θυμίζει επιστημονική φαντασία, ως φιλοσοφία όμως έχει ήδη γίνει επιστημονική πραγματικότητα από πέρυσι. Τον περασμένο Νοέμβριο έκανε τον γύρο του κόσμου η είδηση της τοποθέτησης σε μια 30χρονη γυναίκα κολομβιανής καταγωγής που ζει στη Βαρκελώνη μέρους της κατεστραμμένης τραχείας της, η οποία προερχόταν από τα ίδια τα βλαστικά κύτταρά της. Ερευνητές και χειρουργοί από τη Βρετανία, την Ιταλία και την Ισπανία ένωσαν τις δυνάμεις τους ώστε να χαρίσουν στην οργάνου. Ελπίζω ότι θα τα καταφέρουμε».

Βλαστικά ναι, αλλά ποια βλαστικά;

center for cardiovascular repair, university of minnesota

Μιλήσαμε για φόβους σε ό,τι αφορά τις ξενομεταμοσχεύσεις, φόβοι όμως και διλήμματα σκιάζουν και τη χρήση του βασικότερου «συστατικού» που χρησιμοποιεί στην «αναγέννηση» των οργάνων η αμερικανίδα ερευνήτρια και η ομάδα της: δεν είναι άλλο από τα βλαστικά κύτταρα. Στα πειράματά της για τη δημιουργία της πάλλουσας καρδιάς η δρ Τέιλορ χρησιμοποίησε, όπως αναφέραμε, βλαστικά κύτταρα νεογέννητων αρουραίων. Ποια πιστεύει ότι θα ήταν η καλύτερη επιλογή για τον άνθρωπο; Τα ενήλικα βλαστικά κύτταρα του ίδιου του ασθενούς, τα εμβρυϊκά βλαστικά κύτταρα, τα οποία έχουν συνδεθεί με ηθικά ζητήματα καθώς για τη λήψη τους απαιτείται η καταστροφή εμβρύων αλλά την ίδια στιγμή είναι τα πιο «ευέλικτα», ή τα σχετικώς νέα στην έρευνα κύτταρα ΙΡS; «Η χρήση των κατάλληλων κυττάρων πιστεύω ότι εξαρτάται από το ποιο όργανο επιθυμούμε να δημιουργήσουμε κάθε φορά.Π.χ.,σε ό,τι αφορά το ήπαρ ξέρουμε ότι υπάρχουν ηπατικά κύτταρα ικανά να πολλαπλασιαστούν και ηπατικά βλαστικά κύτταρα ικανά να πολλαπλασιαστούν. Ετσι στη συγκεκριμένη περίπτωση η χρήση ενηλίκων ηπατικών βλαστικών κυττάρων θα μπορούσε λογικά να είναι αποτελεσματική για τη δημιουργία του οργάνου.Η καρδιά όμως διαθέτει πολύ λιγότερα ενήλικα βλαστικά κύτταρα και έτσι θα χρειαστεί η βοήθεια και άλλων κυττάρων για τη δημιουργία της»απαντά η δρ Τέιλορ. Συμπληρώνει ότι ίσως και τα βλαστικά κύτταρα του ομφαλίου λώρου θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα στη δημιουργία κάποιων οργάνων. Σε ό,τι αφορά τα κύτταρα ΙΡS εξηγεί πως, παρ΄ ότι φαίνονται εξίσου πολυδύναμα με τα εμβρυϊκά βλαστικά, συνδέονται με τους ίδιους κινδύνους:«Φαίνεται ότι μπορούν να προκαλέσουν καρκινογένεση. Αυτό μας διδάσκει ότι είναι μεγάλο στοίχημα να μάθουμε να ελέγχουμε τη συμπεριφορά των βλαστικών κυττάρων».

Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με την ειδήμονα στα βλαστικά κύτταρα, η πρώτη μεγάλη πρόκληση ήταν να αποδειχθεί ότι μπορεί να δημιουργηθεί το «καλούπι» του οργάνου με χρήση της... σοφίας της φύσης και με μια μικρή ανθρώπινη ώθηση. «Αυτό επετεύχθη. Η δεύτερη μεγάλη πρόκληση είναι για όλους μας τώρα να ανακαλύψουμε τα κατάλληλα κύτταρα για να “ντύσουμε” τα όργανα.Και το πιθανότερο είναι ότι τα απαιτούμενα κύτταρα θα είναι διαφορετικά για το κάθε όργανο».

Με τη δύναμη της φύσης
Πάντως ίσως η φύση να μη χρειάζεται και τόση βοήθεια στο να βρει μόνη της τους τρόπους για να κάνει ένα όργανο να επαναλειτουργήσει, αν βέβαια της δοθούν τα κατάλληλα «εργαλεία». Είναι αξιοσημείωτο ότι στη μελέτη της δρος Τέιλορ με την πάλλουσα καρδιά οι ερευνητές απλώς εισήγαγαν στο γυμνό «καλούπι» τα βλαστικά κύτταρα των νεογέννητων αρουραίων. Εκείνα μέσα σε περίπου οκτώ ημέρες είχαν πάρει από μόνα τους τις θέσεις που έπρεπε, είχαν διαφοροποιηθεί στα κύτταρα που όφειλαν στο κάθε σημείο, με αποτέλεσμα ένα εκμαγείο να αρχίσει να πάλλεται σαν καρδιά μέσα σε ελάχιστο χρόνο!

Ρωτήσαμε την ερευνήτρια πώς πιστεύει ότι συνέβη αυτό το «θαύμα». Τι απάντησε;«Αν το γνώριζα, θα ήμουν...σοφή σαν τη φύση.Εκτιμώ πάντως ότι σχετίζεται με θέματα αρ χιτεκτονικής του κάθε οργάνου αλλά και βιολογίας του.Δεν έχουμε μελετήσει τη “μήτρα” σε τέτοιον βαθμό ώστε να μπορούμε να έχουμε μια απάντηση,αλλά γνωρίζουμε κάποια πράγματα,όπως ότι το κάθε καλούπι έχει διαφορετική σύνθεση σε ορισμένα σημεία,γεγονός που μάλλον παίζει σημαντικό ρόλο στη μετανάστευση των κυττάρων. Εμεινα και εγώ άναυδη κατά τη διάρκεια της μελέτης όταν είδα ότι επιθηλιακά κύτταρα “έντυσαν” και πάλι το ενδοκάρδιο. Δεν θα πίστευα ποτέ ότι θα συνέβαινεαλλά συνέβη. Τι αποδεικνύει αυτό;Οτι το συγκεκριμένο φυσικό “καλούπι” είναι εξυπνότερο από εμάς,τουλάχιστον αυτή τη στιγμή». Η δρ Τέιλορ υποστηρίζει ότι η φύση έχει το αρχικό σχέδιο και εμείς απλώς τη βοηθούμε.«Πιστεύω ακράδαντα ότι ποτέ δεν θα καταλάβουμε και την παραμικρή λεπτομέρεια. Μπορούμε να περάσουμε τα επόμενα 20 χρόνια προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσουμε και τις πιο μικρές λεπτομέρειες σχετικά με τη δομή και τη λειτουργία των οργάνων, αλλά έτσι δεν θα προχωρήσουμε μπροστά. Υπάρχει και η άλλη λογική:να πούμε απλώς ότι δεν χρειάζεται να μάθουμε όλες τις λεπτομέρειεςαλλά αρκετές ώστε να διεξάγουμε τη διαδικασία αποτελεσματικά και με ασφάλεια.Αυτή είναι η φιλοσοφία της ομάδας μου».

Αλλωστε οι ερευνητές μελετούν τα κύτταρα εκατοντάδες χρόνια και ακόμη δεν έχουν λάβει μια οριστική απάντηση για το τι είναι αυτό που κάνει ένα κύτταρο να λειτουργεί, υπογραμμίζει η ειδικός.«Γιατί λοιπόν πιστεύουμε ότι θα μάθουμε τις ακριβείς λεπτομέρειες για το τι είναι αυτό που κάνει ένα όργανο να λειτουργεί; Οταν έχουμε ασθένειες οργάνων για τις οποίες δεν υπάρχουν θεραπευτικές επιλογές, είναι καλό να βρούμε ασφαλείς εναλλακτικές, ακόμη και αν μας ξεφεύγουν κάποιες λεπτομέρειες. Φτάνει η όλη διαδικασία να είναι ελεγχόμενη και ασφαλής».

Σημαντική η βοήθεια της νομοθεσίας

center for cardiovascular repair, university of minnesota Ενας από τους ερευνητές του Κέντρου Καρδιαγγειακής Αποκατάστασης στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα δημιουργεί με βάση τη νέα τεχνική ένα αιμοφόρο αγγείο. Μελλοντικά ελπίζεται ότι στο εργαστήριο θα δημιουργούνται διαφορετικοί ιστοί και όργανα «ανταλλακτικά» του κάθε ασθενούς που θα σώζουν πολλές ζωές

Οι πρόσφατοι πιο χαλαροί νόμοι σχετικά με την έρευνα στα εμβρυϊκά βλαστικά κύτταρα που ισχύουν πλέον στις ΗΠΑ μετά την εκλογή Ομπάμα αναμένεται να βοηθήσουν ομάδες όπως αυτή της δρος Τέιλορ ώστε να επιταχύνουν τις έρευνές τους, εκτιμά η επιστήμονας. Υπενθυμίζεται ότι επί έτη ο πρώην αμερικανός πρόεδρος Μπους είχε απαγορεύσει την ομοσπονδιακή χρηματοδότηση για έρευνα στα εμβρυϊκά βλαστικά κύτταρα. Τώρα ο Μπαράκ Ομπάμα αποφάσισε να γίνει πιο γενναιόδωρος με τους ερευνητές του τομέα καθώς τα κύτταρα αυτά υπόσχονται θεραπείες για ανίατες ως σήμερα ασθένειες.«Το μεγάλο πρόβλημα που είχαμε επί έτη λόγω της απαγόρευσης ήταν ότι δεν μπορούσαμε να μελετήσουμε πολλές κυτταρικές σειρές,κύτταρα που αφορούσαν διαφορετικές ασθένειες διαφορετικού σταδίου, κύτταρα διαφορετικών ηλικιών.Τα περισσότερα κύτταρα που μπορούσαμε να δούμε προέρχονταν από κλινικές εξωσωματικής γονιμοποίησης και αυτό είναι ένα πολύ περιορισμένο πεδίο. Θεωρώ ότι με τη νέα εξέλιξη και τις προοπτικές που ανοίγονται θα είμαστε σε θέση να δούμε κύτταρα διαφορετικών υποβάθρων ώστε να μπορούμε πλέον να μιλήσουμε για το ότι ξεκινά πράγματι η εποχή που θα οδηγήσει στην εξατομικευμένη ιατρική.Είμαι αισιόδοξη». Η δρ Τέιλορ επιθυμεί να τονίσει ότι, παρά την εντυπωσιακή έρευνά της που φαίνεται να ανοίγει μια νέα πόρτα στον τομέα των μεταμοσχεύσεων, ο δρόμος είναι ακόμη μακρός. «Εχουμε πολλά ακόμη να καταφέρουμε ώσπου να επιτευχθεί ο στόχος. Αν και είμαστε ενθουσιασμένοι με τα βήματα που έχουμε κάνει μέχρι στιγμής,αυτά είναι τα πρώτα βήματα σε ένα μεγάλο μονοπάτι. Πιστεύω όμως ότι έχουμε πάρει το σωστό μονοπάτι».Σε αυτόν τον επιστημονικό δύσβατο δρόμο πάντως η ερευνήτρια έχει συνοδοιπόρους, τα μέλη της ομάδας της, χωρίς τα οποία, όπως η ίδια λέει, η έρευνά της σχετικά με τα όργανα εργαστηρίου δεν θα είχε φθάσει στο επίπεδο που είναι σήμερα.«Πρέπει επίσης να αναφερθώ και σε άλλες ομάδες που ασχολούνται πλέον με την ίδια τεχνική από τη στιγμή που ανοίξαμε την πόρτα προς αυτή την κατεύθυνση». Η ομάδα της δρος Τέιλορ πιστεύοντας στο «η ισχύς εν τη ενώσει» έχει ήδη αρχίσει συνεργασίες με άλλα αμερικανικά κέντρα για επιτάχυνση της έρευνας. Παράλληλα σχεδιάζει να συνεργαστεί με άλλους ειδικούς του τομέα στην Ισπανία, η οποία θεωρείται πρωτοπόρος του τομέα των μεταμοσχεύσεων σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η δημιουργός της πάλλουσας καρδιάς εργαστηρίου (και οσονούπω πιθανότατα και άλλων «αναγεννημένων» οργάνων)μιλάει για ένα κοινό όνειρο πολλών διαφορετικών ομάδων.«Ολοι παλεύουν για να γίνει το όνειρο πραγματικότητα και είμαι σίγουρη ότι κάποιος από όλους μας μια ημέρα θα το καταφέρει».Την ημέρα εκείνη η πραγμάτωση του επιστημονικού ονείρου θα δώσει μια εναλλακτική ζωής στον ρεαλιστικό εφιάλτη που βιώνουν σήμερα πολλοί ασθενείς αναμένοντας (αρκετές φορές εις μάτην) ένα μόσχευμα«διαβατήριο» επιβίωσης.

ΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΣ ΤΣΩΛΗ - tovima.gr
Επιστροφή