Η παρατήρηση αυτή έχει δύο βασικές αιτίες. Κύριο πρόβλημα είναι τα ζητήματα της καθημερινότητας που βαραίνουν και ρίχνουν τη διάθεση δημιουργώντας μια κακή αίσθηση των πραγμάτων και μια τάση αλλαγής. Οικονομικά, εργασιακά, κοινωνικά και πολιτικά θέματα που αντιμετωπίζονται με αναποτελεσματικό τρόπο από τα κράτη και του υπευθύνους, δεν εξασφαλίζουν το αίσθημα σταθερότητας και προόδου στον πολίτη και του δημιουργούν ανασφάλεια και απαισιοδοξία. Η αύξηση του κόστους ζωής σε συνδυασμό με την παγκόσμια οικονομική κρίση, καθώς και το συμπέρασμα πως ότι και να κάνεις ή όσο και να μορφωθείς το μόνο που θα παίξει ρόλο τελικά θα είναι η τύχη και οι γνωριμίες σου, κάνουν τα πάντα να φαίνονται μάταια και ανούσια κυρίως στα μάτια των νέων ανθρώπων.
Σίγουρα όλα αυτά είναι δεδομένα και κακώς φτιαγμένα, αλλά μήπως πέρα από αυτά υπάρχει και η τάση των ανθρώπων να είναι ανικανοποίητοι κυρίως στην προσωπική τους ζωή;
Δεν μου αρέσει τόσο το σπίτι μου, τα αυτοκίνητό μου ή τα ρούχα μου και θέλω κάτι άλλο. Μπορεί να είναι αλήθεια, όμως στις περισσότερες φορές απλά θέλω μια αλλαγή ή ακόμα χειρότερα ωθούμαι από την καταναλωτική κοινωνία στην αυτοεπιβεβαίωση μέσω των προϊόντων που αγοράζω. Έχει συνδεθεί η έννοια της ανάπτυξης του ανθρώπου με την εικόνα της ζωής που γεμίζει από σημερινά προϊόντα και αμφίβολης χρηστικότητας υπηρεσίες. Η αγορά τρέφεται από αγοραστές - καταναλωτές που αγοράζουν και καταναλώνουν προϊόντα και υπηρεσίες κάθε ώρα και στιγμή. Αν η «τροφή» αυτή μειωθεί, η αγορά «πεινάει» και κάνει το παν για να την αυξήσει. Το θέμα είναι να ξέρει κανείς να παίρνει αυτά που χρειάζεται και όχι αυτά που του επιβάλλονται. Διαφορετικά τα θέλω όλα και αν δεν μπορώ να τα αποκτήσω, στενοχωρούμαι και δεν μου αρέσει τίποτα αφού δεν έχω αυτό που θέλω, δηλαδή το καλύτερο από αυτό που έχω, ανεξάρτητα από το αν μου χρειάζεται. Έτσι γίνομαι ανικανοποίητος και σιγά σιγά αρχίζω να μην ευχαριστιέμαι τίποτα στη ζωή μου.
Δεν είναι όμως αυτή η πρόοδος του ανθρώπου. Τον τελευταίο καιρό φαίνεται το παροδικό των οικονομικών στοιχείων και το τελικά ασταθές των ακλόνητων δομών. Κανένα προϊόν νεώτερης γενιάς, ειδικά όταν δεν το χρειάζομαι, δε θα διώξει τη θλίψη μου και τίποτα τα υλικό δε θα γεμίσει τη ζωή μου με χαρά. Ας κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα και ας δούμε λίγο ποιες είναι οι πραγματικές μας ανάγκες για την ύλη, ποιους ανθρώπους χρειαζόμαστε, τι μπορούμε να βελτιώσουμε στο νου και στο σώμα μας, τι μας ενοχλεί στο σπίτι, στην εργασία και κυρίως στην κοινωνία που ζούμε, πόσο μακριά είμαστε από τη φύση και τι πραγματικά είναι αυτό που μας δίνει φτερά στα πόδια και γαλήνη στην ψυχή. Ας βάλει ο κάθε άνθρωπος τη δική του σφραγίδα στη ζωή και στην κοινωνία, γιατί προϊόντα υπάρχουν πολλά και μπορούν να τα πάρουν πολλοί, εγώ όμως είμαι εγώ και μόνο.
lifemag
Επιστροφή
